Czyli po prostu typowa szkolna informatyka Na dzień dobry otrzymaliśmy informację, że jak umiemy się obsłużyć Wordem, Excelem czy PowerPointem, to możemy na zajęcia bez żadnych konsekwencji nie przychodzić*. Po części związane to było z niewielką salą komputerową (już chyba pierdylion razy wałkowany był temat pt. “sale za małe, studentów za dużo”), a po części chyba panu Krupie nie chciało się uczyć 90 osób włączania komputera

Na szczęście inne tematy okazały się bardziej ambitne Na tyle ambitne, że potem na egzaminie nie wszyscy potrafili zrobić spis treści albo poradzić sobie z Excelem…

Pan Krupa, dzięki swojemu urokowi osobistemu i dowcipowi szybko zdobył sobie olbrzymią grupę fanek, a także jednego antyfana, który poczuł się zagrożony na swej pozycji najprzystojniejszego chłopaka na roku**. Niestety, nie zawsze potrafił zabłysnąć, np. gdy próbował udowodnić, że hiperłącza nie można zlikwidować poprzez usunięcie podkreślenia i zmiany jego koloru na czarny, po czym… hiperłącze naprawdę mu zniknęło i nie mógł go przywrócić Skwitował to radosnym “Nie widzieliście tego”.

Część osób poczuła się rozczarowana nie sprawdzaniem “porywających prezentacji” w PowerPointcie”. Myśmy się tak męczyli, wymyślaliśmy zabawne teksty, wstawialiśmy kultowe czerwone strzałki i gwiazdki, ustawialiśmy najoryginalniejsze efekty dla najróżniejszych obrazków… a pan Krupa tylko Enter, Enter, Enter i w ogóle nie podziwiał Choć może dzięki temu była to najłatwiejsza część egzaminu.

Były to więc zajęcia łatwe, miłe i przyjemne, upływające w atmosferze wpisywania głupich tekstów do Worda (a następnie robienia z nimi cudów) czy jeżdżących samochodzików Teraz chyba jednak warto zapisać na jakiś bardziej ambitny informatyczny fakultet