dr Maria Przastek-Samokowa

Jak sama nazwa wskazuje, uczyliśmy się o użytkownikach informacji, ich potrzebach informacyjnych i ich rodzajach. Generalnie dowiedzieliśmy się co nieco o tym, czego ludzie szukają i dlaczego szukają, a ponieważ zahaczyliśmy też o użytkownika niekonwencjonalnego, to powinniśmy umieć pomóc każdemu w odnalezieniu tego, czego potrzebuje (aczkolwiek myślę, że kolega Stefan mógłby dorzucić jeszcze parę ciekawych typów użytkowników biblioteki, do których strach podejść ).

Read the rest of this entry »

Po raz kolejny zmienił się serwer. Wszystko jednak przebiegło w miarę spokojnie, tak więc mam nadzieję, że nikomu mój blog nagle nie zniknął. Poza starym adresem znajdziecie go też pod tym: http://agamaruda.scythe.pl/

Poza tym mam dobrą wiadomość - wszystko (głównie to linki) działa wreszcie tak, jak powinno, także po blogu można się już normalnie poruszać, a nie jak paralityk na lodzie Generalnie dajcie mi znać gdyby coś jeszcze nie działało prawidłowo.

dr Mariusz Luterek

Jeśli każdemu wykładowcy przyporządkować jeden element nazwy przedmiotu, to dr Grygrowski dostałby książki, prof. Kołodziejska bibliotekę, a dr Luterek informację.

Na początek musieliśmy nauczyć się odróżniać informację od danych a wiedzę od mądrości, co niekoniecznie może być łatwe. Ale naprawdę polegliśmy na społeczeństwie sieciowym i informacyjnym, nie mówiąc już o społeczeństwie wiedzy. Większość z nas zaufało najlepszemu przyjacielowi człowieka, czyli Google. Tym samym zaskoczyliśmy dr Luterka niezwykle ciekawą definicją:

Społeczeństwo wiedzy - wzrost roli wiedzy w społeczeństwie. S.w. to społeczeństwo obywatelskie w dobie społeczeństwa informacyjnego.

Read the rest of this entry »

prof. dr hab. Jadwiga Kołodziejska

Wykłady z PNOK-u trwały aż rok, najpierw na zmianę ze Źródłami Informacji, a potem Komunikacją Społeczną. Przynajmniej dla mnie były to jedne z ciekawszych zajęć, na których można było poza teorią z naszej dziedziny usłyszeń sporo oryginalnych ciekawostek i praktycznych wskazówek. Pozwolę sobie zrobić to podsumowanie właśnie w formie wyboru takich nowalijek:

- Estończycy wyśpiewali sobie wolność - ponieważ Rosjanie zabraniali im wydawać książki i czasopisma po estońsku, zakładali chóry i w swoim języku śpiewali.
- Na Islandii mają święto swojego języka.
- Dobra praca biblioteki nie zależy od liczb
- Nie wszyscy mają dostęp do wiedzy - społeczeństwo wiedzy jest elitarne.
- Najwięcej czytają Hindusi.
- To nieprawda, że internauci nie czytają - wręcz przeciwnie, są bardzo aktywnymi czytelnikami.
- Rosjanie wystrzelili pierwsi sputnik w kosmos, bo czytali więcej klasyki niż Amerykanie, a czytanie rozwija też zdolności do przedmiotów ścisłych.
- Wiedza historyczna przekazywana w szkole to rupieciarnia, nikt potem tego nie pamięta. Stosunek do przeszłości przychodzi z wiekiem
- Gospodarka odpowiada za poziom edukacji i nauki.
- Bibliotekarz musi piec ciasteczka i pić kawę z radnymi.
- Boimy się tekstu, nie telewizji, bo ta jest ulotna, kiedy tekst jest trwały.
- Nikt nie uczy się historii z dzieł historycznych, tylko z literatury pięknej.
- Biblioteka to miejsce spotkań i dialogu.
- Cenzurę dzielimy na trzy typy: prewencyjną, postpublikacyjną, wziąć i spalić.

Read the rest of this entry »

Moje osiedle jest dosyć specyficzne. Blok ma kształt kwadratu, wewnątrz którego znajduje się podwórko. W cudownych czasach mojej młodości mieliśmy piaskownicę, huśtawki, kosz do rzucania piłki, ławkę. Zbieraliśmy się wszyscy właśnie na podwórku, bo gdzie mieliśmy iść? Ludzie w tym samym wieku, wspólne zainteresowania - ewentualnie można było do kogoś do domu wskoczyć. Teraz sporo się zmieniło, co zresztą obserwuję “skokowo”, bo przyjeżdżam do Płocka raz na dwa tygodnie i za każdym razem spotyka mnie jakaś niemiła niespodzianka. Najpierw zagrodzili nasze osiedle, co spowodowało, że zamieszkałam w getcie (ja wiem, że to nieładnie tak żartować, ale tak na to wtedy mówiliśmy - no przepraszam, wokół wejścia na moją klatkę w koło tylko mur i kraty…), potem pozagradzali część trawników a wewnętrznym podwórku, czego sensu do tej pory nie udało mi się zrozumieć. Na koniec zniknął plac zabaw.

Read the rest of this entry »