Czytaj też na Votum Separatum

Gdy Google ogłosił, że będzie skanował książki na skalę przemysłową, podniosły się wrzaski, że to tylko zwiększy dominację tekstów anglojęzycznych (podniosły się też inne wrzaski, ale te nie są chwilowo przedmiotem naszego zainteresowania). Z upływem lat przybywało języków, w jakich można czytać książki w Google Books. Wciąż jednak angielski dominuje, chwilowo w sposób, który wydał mi się dosyć zabawny. I o tym dziś będzie.

Parę lat temu ukazała się książka takiej jednej polskiej pisarki, której jedni nienawidzą, a inni kochają. W każdym razie Nike dostała i nawet ekranizacji swojego dzieła się doczekała, więc coś musi w tym być. „Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną” Doroty Masłowskiej najnowszą pozycją już nie jest, ale być może w kimś zainteresowanie książką wzbudził chociażby właśnie film. Ale że to tytuł dosyć kontrowersyjny, szkoda kupować w ciemno. Można oczywiście skorzystać z uprzejmości przyjaciół i pożyczyć/udać się do biblioteki/zakupić w Empiku, przeczytać i oddać przez upłynięciem 60 dni (albo i sobie zachować). A można też zobaczyć, co w tej kwestii oferuje nam Google Books.

Read the rest of this entry »

Czytaj też na Votum Separatum

Moja przygoda z nową powieścią Andrzeja Sapkowskiego zaczęła się niezbyt szczęśliwie. „Żmija” ma brzydką okładkę, srajtaśmowy papier i stanowczo za mały dolny margines. Do tego robi wrażenie zaskakująco krótkiej w porównaniu z 5-tomowym Wiedźminem czy 3-częściową Trylogią Husycką. Ale nie ocenia się przecież książki po okładce.

Afganistan, zastawa „Newa”. Praporszczyk Paweł Lewart ma złe przeczucia, które szybko się sprawdzają. Zaatakowane wojska sowieckie zostają zmiecione z ziemi przez afgańskie „duchy”, przeżywają nieliczni. Lewart, po niezbyt przyjemnym przesłuchaniu, zostaje wysłany razem z uzupełnieniem na zastawę „Sołowiej”. Tutaj zaś oczaruje go złota żmija o złotych oczach. Z czarną, pionową źrenicą.

I to właściwie tyle, jeśli chodzi o fabułę, gdyż – moim skromnym zdaniem – książka takowej nie posiada. Jednakże pierwsze wrażenie zrobiła dobre, przywodząc mi na myśl wojenny film „9. kompania”. Wszystkie sceny walk, jak i typowe żołnierskie rozmowy czy zwyczaje zostały opisane ciekawie i stanowią najsilniejszy element powieści. Tak jak rozmowy o sytuacji w Związku Radzieckim lat .80. Autor postarał się o realizm – znajdziemy tu masę nazw broni czy pojazdów, a także wypowiedzi czy piosenki po rosyjsku, angielsku, francusku. Czy jest to plus czy minus, każdy zadecydować może sam. O ile fachowe słownictwo rzeczywiście dodaje klimatu, to na dłuższą metę potrafi zmęczyć. Ostatecznie nie będę co chwilę sprawdzać w zamieszczonym na końcu słowniczku wszystkich „magicznych trzej literek” typu RPG. Mi osobiście wystarczy informacja, że ktoś strzelił z granatnika. Komuś jednak taka szczegółowość może przypaść do gustu.

Read the rest of this entry »

Zasadniczo mi się nudzi (znaczy mam bardzo dużo ważnych rzeczy do zrobienia, a mi się nie chce), więc zamiast tego pochwalę się swoją półką. Co prawda wybitnie ciekawa ona nie jest, ale jestem na tym bibliotekoznawstwie, mogę pisać o książkach, zbiorczo też Z zaproszeniem do czytania.

Tak więc wygląda to, co trzymam w Warszawie:

Read the rest of this entry »

Czytaj też na Votum Separatum.

Tytuł „Księga Jesiennych Demonów” świetnie oddaje zawartość książki – niestety (albo i stety), nie jest to piękna, złota jesień, a paskudna szaruga, nieustannie siąpiący deszcz i mgła. Pogoda tak paskudna, jak czyhające na nas demony.

Książka Jarosława Grzędowicza składa się z pięciu opowiadań. Pierwsze z nich, „Klub Absolutnej Karty Kredytowej” opowiada o mężczyźnie nazwiskiem Zięba, który właśnie stracił pracę, i tak słabo płatną, samochód ledwo dyszy, a żona i rodzice robią mu ciągłe wyrzuty. Oto człowiek, który przegrał własne życie. I nagle zyskuje magiczną kartę, zapewniającą niekończące się fundusze. Cud? W pewnym sensie tak, nie zapominajmy jednak, że demony wkrótce przyjdą po to, co im się w zamian należy i zaczną rujnować nowe życie Zięby…

Read the rest of this entry »

Twarda, biała oprawa z napisem “Ofiara 44″ na tle torów kolejowych. W środku fragment mapy ZSRR pochlapany krwią, a na nim wiele czerwonych chorągiewek. Lew Demidow nie wie, czy to na pewno wszystkie, ale gotów jest poświęcić wszystko, by 44-ta chorągiewka była już ostatnia.

“Dokonał wielu aresztowań, znając jedynie nazwisko i adres obywatela i wiedząc, że ktoś mu nie ufa.”

“Ofiara 44″ to thriller, mamy więc mordercę, i to seryjnego, oraz dzielnego stróża prawa (no może nie do końca, ale o tym za chwilę), próbującego złapać przestępcę. Mamy też skomplikowaną sytuację rodzinną naszego bohatera. Znacie to? Znamy! Na szczęście Tom Rob Smith postanowił  dodać historii trochę rumieńców nietypowymi realiami. I tak, drogi czytelniku, witaj w stalinowskim Związku Radzieckim roku 1953.

Read the rest of this entry »