Wracając jednak do “Bathrobe Guru”. To książka napisana przez Adriana Grahama (tudzież Small Stories). Z tym że nie napisał jej całkiem sam, a wykorzystując właśnie Wave’a. Dzięki temu na bieżąco mógł prowadzić dialog ze współtwórcami, uczestnikami zabawy, czytelnikami czy jakkolwiek ich nazwiemy. Autor mógł pytać o dalszy ciąg akcji, a reszta mogła wpływać na wydarzenia, w wyniku czego fabuła odeszła daleko od pierwotnego zamysłu. Podejrzewam, że była to naprawdę świetna zabawa. A efekt?

Efekt znajdziecie tutaj, gdyż zaraz po zakończeniu Wave’a opowiadanie zostało opublikowane na Feedbooks. Utwór ma 18 stron i napisany jest w języku angielskim. Opowiada historię człowieka, który budzi się rano i znajduje w łóżku trupa. Żeby było zabawniej, jest to trup kogoś, kogo wyjątkowo dobrze zna. Opowiadanie pobiegło w zupełnie inną stronę niż się spodziewałam i jest naprawdę pokręcone.

“Bathrobe Guru” to świetny przykład na to, jak nowe technologie zmieniają książkę, nie tylko w sposobie jej odbioru czy dróg dystrybucji, ale już na etapie powstawania. Pokazuje też zupełnie nową relację czytelnik-autor. I patrząc na efekty tej współpracy – oby więcej takich fal.

Przedrukowano z Votum Separatum.

http://www.youtube.com/watch?v=xatFDpgkm0E

Wszystkim uczestnikom życzę świetniej zabawy, zresztą - inaczej być nie może :] I tylko mi żal, że mnie akurat e-publishing ominie, bo to tak w moje klimaty… może chociaż Stroopwafels na pocieszenie?

Dzisiaj wystartował tydzień e-booka.To świetna okazja dla tych, którzy jeszcze się nie przekonali do książki w jej elektronicznym wydaniu do spróbowania. Możecie czytać na monitorze komputera, na e-czytniku, albo nawet na komórce. Lista serwisów, gdzie możecie znaleźć e-booki, zamieszczona jest po prawej stronie. Warto rozejrzeć się za czymś dla siebie, gdyż poza klasyką pojawia się coraz więcej pozycji współczesnych, także autorów chcących publikować już wyłącznie w Internecie.

Ale jeśli należycie do tych maruderów, którzy twierdzą, że nic nie przebije książki papierowej to… zgodzę się z wami. Tradycyjna książka nie wymrze, ale będzie istnieć razem z tą elektroniczną. A e-booki to niezwykle ciekawe zjawisko, które z pewnością będzie się rozwijać (o czym świadczy chociażby rosnąca liczba e-czytników i ich coraz większe możliwości) i warto mu się przyjrzeć bliżej, by wiedzieć, jaka przyszłość może czekać czytelniczy światek.

Proponuję wam jeszcze obejrzenie tego niezwykle sympatycznego filmiku:

Poniżej oficjalna informacja prasowa przedrukowana z blogu Password Incorrect – i tam was odsyłam po wszelkie niezbędne informacje.

W niedzielę 7 marca rozpoczyna się Tydzień E-booka 2010, międzynarodowa akcja, której celem jest promowanie książki elektronicznej wśród czytelników, autorów i wydawców.

Najważniejszymi zaletami e-książek są: mobilność, szybkość i wygoda kupowania; atrakcyjne ceny; zwiększająca się liczba dedykowanych urządzeń; wygoda zarządzania katalogiem książkowym, duża liczba darmowych tytułów dostępnych w domenie publicznej. Wiele cennych informacji oraz odnośników można znaleźć na oficjalnej stronie akcji (http://ebookweek.com).

Według Publishers Weekly sprzedaż e-booków w USA wzrosła w 2009 roku o 176%. W Hiszpanii wzrost przekroczył 500% (wg Barcelona Reporter). Z danych firmy badawczej Forrester wynika, że w ubiegłym roku sprzedano 3 miliony e-czytników. Prognoza na rok 2010 to 6 milionów. Mimo, że Stany Zjednoczone będą nadal odgrywać wiodącą rolę, to bardzo dynamiczny rozwój zanotują Europa, Chiny, Indie i Brazylia. Analitycy z In-Stat przewidują, że w roku 2013 rynek e-booków będzie wart aż 9 miliardów dolarów.

Inicjatorką Tygodnia E-Booka jest Rita Toews, wielokrotnie nagradzana autorka powieści, a także książek dla dzieci. Partnerami akcji są m.in. The International Digital Publishing Forum – organizacja zajmująca się ustalaniem standardów i promowaniem publikacji elektronicznych; Smashwords – platforma skupiająca autorów, czytelników i wydawców zainteresowanych e-książką; światowy lider w produkcji e-papieru E-Ink Corporation; producent czytników PocketBook, a także wydawcy, autorzy i blogerzy z całego świata. Wśród oficjalnych partnerów akcji jest się również Password Incorrect – polski blog o e-bookach mobilnych i literaturze cyfrowej.

W ramach Tygodnia E-booka partnerzy akcji, autorzy, wydawcy i miłośnicy e-booków będą organizować konkursy i promocje, przeprowadzać wywiady, pisać artykuły, dzielić się informacjami w serwisach społecznościowych i organizować pokazy w bibliotekach. Gorąco zachęcamy polskich Internautów do zapoznania się z zaletami e-booków i wzięcia udziału w ich popularyzowaniu.

ALE - moi drodzy - wystarczy wejść do USOS-a nie przez nasz Instytut, a przez stronę Wydziału Prawa i Administracji. Tak klikamy zakładkę Studenci i USOSweb, a następnie się logujemy. I co? Oceny są! Z wrażenia poszłam zalogować się znów przez nasz Instytut. Patrzę - i oceny nie ma!

Magia, proszę państwa, magia informatyczna. Już wiecie, pod czyje serwery się podpinać

No cóż, widzę że SBP kolejny rok z rzędu stawia na chaotyczny, przepełniony szczegółami plakat. Aczkolwiek moim skromnym zdaniem wygląda znacznie lepiej od reklam z lat wcześniejszych. Wszystkie były niesamowicie szpetne, w dziwacznej kolorystyce, nieczytelne i zawalone treścią. Moim faworytem jest chyba to cudo z 2006 roku:

Prawda że w porównaniu rok 2010 nie zapowiada się źle?

Zresztą, wszystkie plakaty wraz z opisem i narzekaniem znajdziecie na Pulowerku.

Z kolei oficjalne ogłoszenie zwycięzcy na EBIB-ie.

Dziś jest Międzynarodowy Dzień Pisarzy i z tej okazji chciałam złożyć życzenia… głównie tym, którzy jeszcze piszą do szuflady, jeszcze się uczą i stawiają pierwsze kroki, czy też raczej palce, na klawiaturze.

A także wszystkim tym, którzy kochają opowiadać historie, bez względu na to, jak ciężkie i nudne bywają opisy, jak czasem fabuła nie chce się skleić, jak upierdliwi by nie byli bohaterowie, buntujący się przeciw ustalonemu dla nich losowi. Wszystkim, którzy po prostu świetnie się bawią, niezależnie od umiejętności, liczby odbiorców i pisarskich planów na przyszłość.

Buziaki.

Smuci mnie, że to kolejna marudna notka. Ktoś mógłby odnieść wrażenie, że przestałam lubić moje studia. W chwilach takich jak ta (no dobrze, jeszcze w chwilach, gdy uświadamia mi się, że jestem idiotką, bo nie chcę się przenieść na inny kierunek/uczelnię/wybrałam sobie głupią ścieżkę na magisterce/chcę żyć tak, a nie inaczej, ale nikt tego nie rozumie, bo wasz sposób na życie jest najlepszy) naprawdę przestaję. Przestaję, gdy myślę, że 3 marca chciałabym zacząć pisać pracę licencjacką. Chciałabym zacząć pisać opowiadanie. I jakąś całkiem sensowną notkę na bloga. Przeczytać wszystkie zaległe RSS-y, które naprawdę mnie interesują. Narysować gościa w garniturze (nie pytajcie. Po prostu mi potrzebny.). Ale zamiast tego 3 marca kończę naukę do egzaminu i rozpoczynam naukę do poprawki, którą i tak zdam co najwyżej na ładne oczy. Bo uczenie się tego cholerstwa jest - uwaga, bo tu będzie najbardziej szpetny, głęboko obraźliwy bluzg - trudniejsze nawet od wkucia 70 slajdów na Przetwarzanie Informacji IV. Naprawdę. Tam chociaż robiłam jakieś postępy. A tu od półtora tygodnia gapię się w notatki i nic. Nic, nic, nic. Szare komórki straciły zdolność do zapisywania informacji.

Kiedy wstałam rano świeciło słońce. Teraz idzie wielka chmura, robi się ciemno, a ja dziś miałam wyjść i załatwić te wszystkie zaległe rzeczy. Eh. Zamiast tego może jeszcze trochę się pouczę.

PS. Wiem, że takie marudzenie jest żałosne. Ale co mam zrobić? Co mam zrobić, skoro piszę o moich studiach, a nie mam nic innego do powiedzenia?

Jakiś czas temu Wydawnictwo W.A.B. zaprosiło mnie do grona znajomych na Facebooku. Trochę się zdziwiłam, dlaczego właśnie mnie, ale szybko doszłam do wniosku, że wydawnictwu opłaca się pewnie zapraszać wszystkich jak leci, bo nawet jak odpowie tylko część, to i tak grono odbiorców się poszerza. Co prawda można było zrobić fanpage’a, przecież to instytucja, nie osoba, no ale niech będzie. W każdym razie obie strony powinny być zadowolone – W.A.B. rozsyła swoje informacje już prawie 700 osobom, a czytelnicy dostają najświeższe informacje.

A są one nawet ciekawe. Dostajemy linki do filmów na YouTube dotyczących konkretnych pozycji, informacje o spotkaniach autorskich, o premierach i wywiady z twórcami. Słowem – wszystko, czego dusza czytelnika zapragnie, a nawet więcej, bo wśród newsów znajdziemy też… zdjęcie przebiśniegów. Dla stęsknionych wiosny. Albo przypomnienie o Dniu Kota (17 lutego).

Jedno tylko wybitnie mi się nie spodobało – od jakiegoś czasu W.A.B. atakuje mnie konkursem. Wystarczy kupić książkę i można wygrać samochód! A to jeden post, a to drugi, a to zaproszenie na wydarzenie. No cóż, jak promocja to promocja, przecież konta na Facebooku nie założyli sobie w celach charytatywnych.

Zmieniając trochę podwórko, przyjrzyjmy się teraz Fabryce Słów. Tym razem mamy do czynienia ze stroną fanowską i równie dużą liczną atrakcji. Poza już wymienionymi dochodzą fragmenty tekstów, zaproszenia na czaty z autorami czy odsyłacze do fabrycznego blogu. Ale i tu nie zabraknie drobiazgów typu „Dziewczyny właśnie pakują egzemplarze patronackie marcowego SFFiH :)” albo uwag o kupnie roweru i zielonej herbatce.

Ogólnie strony wydawnictw prezentują się ciekawie, więc jeśli komuś szczególnie któreś przypadło do gustu, może już zacząć szukać nowej znajomości. Ale na Facebooku znajdziemy też ciekawostki. Na przykład samego Jakuba Wędrowycza. Niestety, jego fanpage powstał w maju zeszłego roku i od tamtej pory niewiele się tu dzieje. Owszem, mamy dokładny opis, mamy zdjęcie okładki (dlaczego tylko jednej?) i tablic miejscowości Wojsławice i Stary Majdan, a poza tym 2 filmiki. Jakakolwiek dyskusja (dotycząca marzeń fanów o filmowej ekranizacji) pojawiła się dopiero 8 lutego 2010 i nie toczy się zbyt dynamicznie. Co nie zmienia faktu, że Wędrowycz doczekał się ponad 650 fanów. Pytanie tylko, czy po kliknięciu na „zostań fanem!” kiedykolwiek powracają oni na tę stronę…

W każdym razie książkowa promocja na Facebooku trwa, co mnie wielce cieszy, a pewnie jeszcze bardziej cieszy zwolenników tworzenia wszelkiej maści społeczności, także tych skupiających się wokół ulubionego wydawnictwa, autora (kogo? Np. Dukaja czy Pratchetta), czy postaci. Można dyskutować, zaprzyjaźniać się z ludźmi o takich samych zainteresowaniach, dawać wyraz swojej sympatii. Dla mnie to jednak przede wszystkim kolejne źródło informacji o wydawniczych nowościach i np. spotkaniach autorskich. Chyba aż się na jakieś wybiorę, skoro zapraszają.

Czyli wybór paru co ciekawszych reklamówek książkowych. Bo można się promować w sposób tradycyjny, jak na przykład Świat Książki w przypadku „Szyfru Szekspira” czy Fabryka Słów z „Rzeźnikiem drzew”. Krótko, zwięźle i na temat. Ale można też wymyślić coś oryginalnego – mianowicie bierzemy autora i prosimy, by powiedział parę słów od siebie, ale trochę inaczej. Tak zrobił Rafał Orkan reklamując „Dzikiego Mesjasza” czy Andrzej Pilipiuk prezentując „Homo bimbrownikus”. Szczerze mówiąc, pierwszy filmik z lekka mnie przeraził, ale mam pewne wątpliwości, czy było to celowe działanie. Natomiast w drugim przypadku „Będą trupy” mówi samo za siebie. Widły skutecznie poprawiają humor.

Niektórzy jednak wysilają się jeszcze bardziej. Świat Książki przygotował ciekawą reklamówkę „Księgi bez tytułu” anonimowego autora. Kowbojskie klimaty, sympatyczna gitarka w tle, a do tego miejsce zbrodni z odrysowanym konturem ciała i książką sprowadzającą na czytelnika śmierć. Do tego radiowa informacja podawana niejako przez RMF FM ma urzeczywistnić całą historię. Jak dla mnie bardzo sympatyczny pomysł.

Podobnie ciekawie Świat Książki prezentuje powieść „Bez śladu” Linwood Barclay. Tym razem mamy do obejrzenia komiks wprowadzający nas do fabuły. Warto go obejrzeć w HD, gdyż wtedy wszystkie napisy są bardzo wyraźne. Muzyka Daniela di Pietro tworzy zaś świetny klimat. Wypada też podkreślić, że obrazki nie przesuwają się jeden po drugim – przechodzenie z kadru do kadru jest urozmaicone, dzięki czemu komiks nie nudzi monotonnością. Jest też dość czasu, by przeczytać wszystkie kwestie.

O ile film promujący najnowszą książkę Orbitowskiego „Nadchodzi” to typowa autorska „gadanka” (aczkolwiek trochę urozmaicona widokami ośnieżonego miasta oraz przebitkami z żołnierzami), o tyle starszy „Święty Wrocław” doczekał się obrazów szarego, ponurego blokowiska. I – ponownie – świetna muzyka.

Spodobała mi się też zaledwie kilkunastosekundowa reklamówka wydawnictwa Indigo. Cała seria ich filmików wywołała uśmiech na mej twarzy:

Natomiast na nietypową formę promocji zdecydowało się Wydawnictwo Otwarte. Poza kampanią na Flakerze, konkursami i plakatami na każdym przystanku przygotowało też serię filmików „od fanów dla fanów” na temat “Szeptem”. Więcej o nich możecie przeczytać tutaj na blogu Bookhunters.

Zastanawiam się jednak, czy sami czytelnicy są takimi reklamami zainteresowani. Ostatecznie lepiej jest posłuchać wywiadu z autorem, który zdradzi chociaż trochę tajemnic swojej książki. Przecież reklama zawsze pozostanie reklamą, ma za zadanie pokazać produkt od najlepszej strony, zaintrygować. Najlepiej wypadają w tej sytuacji mini-recenzje w wykonaniu samych czytelników, z tym, że tracą trochę na wiarygodności, jeśli są zlecone przez wydawnictwo. Osobiście lubię, gdy wydawnictwo zaproponuje coś ekstra, a takie filmiki tworzą dobre wrażenie o książce i rzeczywiście mogą zainteresować potencjalnego czytelnika.

Z związku z tym zapraszam do dyskusji – czy filmowe reklamówki książek Was przekonują, czy może lepiej zaufać tradycyjnej recenzji?

Życzcie mi powodzenia.