Kończę pisać tego bloga z kilku powodów, nad którymi chciałam się rozpisać, ale ostatecznie myślę, że to bez znaczenia. Po prostu nie można w kółko zajmować się głupotami, a formuła tego bloga, trochę właśnie luźniejsza, wyczerpała się. Z tej okazji zrobiłam trochę porządków, pokasowałam parę co durniejszych postów. Nikt nie będzie za nimi specjalnie tęsknił. “Dziewczyna Estreichera” jeszcze jakiś czas powisi sobie w sieci, aż się zbiorę, żeby to wszystko wyrzucić w cholerę.

Gdyby ktoś się za mną stęsknił, to teraz pisuję na Votum Separatum, tylko już bez instytutowo-bibliotekarskich akcentów. Na razie myślę sobie nad moim nowym internetowym domem, ale to może dopiero po wakacjach… Na razie plenię się po trochu w różnych miejscach.

Na koniec pozostaje mi podziękować wszystkim, którzy przez te trzy lata tu zaglądali. Cieszę się, że mieliście ze mnie frajdę. A czasem nie… ale trudno, nikt nie jest idealny. Trzymajcie się ciepło.

Ag

Działalność Informacyjna - dr Zdzisław Dobrowolski

Przedmiot samych zajęć może się wydać nawet ciekawy - “Studenci poznają metody skutecznego zarządzania zasobami informacyjnymi biblioteki, zasady tworzenia i eksploatacji nowoczesnego warsztatu informacyjnego oraz świadczenia usług informacyjnych skierowanych do różnych kategorii użytkowników.” - jednakże podany był w lekko nużącej formie. Plusem była sama sala zajęciowa, z nowymi komputerami, które działały (chyba nawet wszystkie, a takie cuda w tym instytucie to rzadkość) szybko i sprawnie.

Na zaliczenie należało przygotować prezentację portalu bibliotecznego, od Google Books przez BUW i Narodową Bibliotekę Rosji na Bibliotekach dzielnicowych, np. Anina kończąc. Trzeba było ocenić nawigację, przydatność informacji, dostęp do zbiorów cyfrowych, estetyczność architektury strony i wszelkie inne możliwe czynniki. Z początku zadanie wydawało się dosyć trudne, w praktyce poszło łatwo, a nawet jakieś 5! się posypały.

Historia Nauki - dr hab. Jacek Soszyński

Część druga dotyczyła nauk ścisłych, a dokładniej zajęliśmy się dziejami matematyki, astronomii, medycyny i nauk o Ziemi. Zaczęło się więc od Archimedesa i jego kółek, Galena i sekcji świń, Tales z Pitagorasem wymyślali swoje twierdzenia, Hipparch odkrył precesję, pojawił się kompas i mapy świata, potem żeśmy trochę przystopowali tempa w Europie i do roboty wzięli się Arabowie, w końcu Wesaliusz olał Galena, a Kopernik wstrzymał Słońce i romansował z Anną Schilling, za co Giordano Bruno spłonął (za Słońce, nie Annę).

Poza tym dowiedzieliśmy, że rosyjskie zegarki są najszybsze na świecie, jak drwale zamawiają piwo i żeby nie martwić się specjalnie białymi robaczkami, wystarczy je zgarnąć nożem. Słowem - wzbogaciliśmy się o wiedzę teoretyczną i praktyczną w formie mniej lub bardziej poważnej.

Szczerze mówiąc, uczenie się tego było dosyć żmudne, za to słuchało się bardzo przyjemnie, zwłaszcza gdy w wywód wkradały się anegdotki o życiu uczonych Egzamin nie był najprostszy, a czasu było na styk. Wśród pytań znalazł się opis modelu matematycznego i fizycznego wszechświata czy pytania o życiorysy poszczególnych uczonych. Na szczęście treści twierdzeń matematycznych nie trzeba było podawać

Podstawy Prawne Działalności Bibliotek - dr Piotr Milik

Cóż, wertowanie aktów prawnych nie może być specjalnie wciągające (z pozdrowieniami dla studentów prawa). Dlatego czas umilaliśmy sobie na dygresjach w stronę prywatnych teatrów, urwanych lusterek i zasiłków dla bezrobotnych pobieranych przez co sprytniejszych studentów. Poza tym zaś dowiedzieliśmy się, ile zarabia (nie)przeciętny bibliotekarz i wczytaliśmy się głębiej w zasady przyznawania egzemplarzy obowiązkowych.

Zaliczenie było bardzo szybkie, składało się z 7 pytań i trwało całe 5 minut. Forma była testowa, ale wyboru wielokrotnego, więc nawet jak a i b zaznaczyło się dobrze, to c zaznaczone źle potrafiło zabrać nam punkt :/ Dosyć to złośliwe, ale ostatecznie poszło dobrze.

Organizacja i zarządzenie - prof. dr hab. Elżbieta Zybert

A to już poprzedni semestr. Z tym, że egzamin zdawałam w sesji poprawkowej w marcu i podsumowanie w czasie właściwym mi się zapomniało napisać… W każdym razie warto umieć narysować piramidę Maslowa oraz rybi szkielet Ishikawy. Zanim powiedzieliśmy się, jak zarządzać organizacją biblioteki, czekała nas wyprawa w przeszłość i bogaty, szczegółowy przegląd kolejnych teorii zarządzania.

Z perspektywy czasu stwierdzam, że Przetwarzanie Informacji IV było jednak duuużo gorsze, ale OiZ zajmuje zaraz drugie miejsce pod względem ilości materiału do nauczenia i wysiłku koniecznego do jego zrozumienia, a także stresogenności egzaminu. Ostatecznie jednak jakoś się udało, co nie?

I tak to właśnie w tym ostatnim już semestrze wyglądało. Na koniec życzę rychłego ukończenia licencjatu (kto jeszcze nad tym pracuje), bezproblemowego skompletowania wszystkich zaświadczeń dla dziekanatu i przyjemnego egzaminu

Do zobaczenia na magisterce i okolicach.

Natomiast relacja z I Warszawskich Targów Książki została przedrukowana do 4 numeru e-magazynu o książkach “Czytam” (strona 26) Tak oto się chwalę i zapraszam do czytania całego numeru tutaj.

Tekst pisałam wspólnie z Arieen z Bookhunters. Jutro ciąg dalszy :]

“14 maja 2010 roku to drugi dzień I Warszawskich Targów Książki oraz konferencji „Książka elektroniczna – zagrożenie czy szansa”. Aga z Votum Separatum oraz Arieen z Bookhunters postanowiły wziąć udział w Bloku III („Ochrona praw twórców i wydawców”) oraz IV („E-książka dziś i jutro”) rzeczonej konferencji.

Zaczęło się od prezentacji “Prawo autorskie a e-książki”. Korzystając z faktu, iż prowadzący Krzysztof Siewicz jest prawnikiem, dyskusja zaczęła się od gorącego ostatnio sporu wydawców z Chomikuj.pl – kogo skarżyć, za co i jaki to ma sens, ewentualnie jakich zabezpieczeń używać, o czym była jeszcze mowa później.  Generalnie widać było zainteresowanie wydawców kwestią walki z piractwem i skutecznych zabezpieczeń(…)”

http://ikarvotumseparatum.wordpress.com/2010/05/14/e-booki-zagrozeniem-relacja-z-konferencji/

http://www.bookhunters.pl/?p=1545

Spotkanie dotyczyło różnic i podobieństw w systemie nauczania oraz tego, na co rozkłada się akcenty na naszych studiach. Mówiliśmy też o perspektywach pracy i naszych planach po studiach (u nich podobno archiwistyka cieszy się dużą popularnością, a u nas nawet takiej ścieżki nie ma).

Natomiast gorąco polecam do obejrzenia strony cyfrowej biblioteki dziecięcej dostępnej pod adresem http://en.childrenslibrary.org/. Biblioteka jest urocza, kolorowa, wczytywanie sygnalizuje gąsieniczka, a książki można wyszukiwać po kolorze okładki. Wygląd strony zdobył więc moje serce, ale ważniejsza jest idea, czyli wielojęzyczność tej e-biblioteki. Książki dziecięce można przeczytać nie tylko w języku oryginalnym, ale też w tłumaczeniach (w zależności, ile udało się ich uzyskać/zrobić). Poza tym są zeskanowane w całości, tak by były najbliższe papierowemu oryginałowi. Można powiększać całe strony, jak i tylko sam tekst.

Jeśli chodzi o polskie pozycje, na razie jest ich pięć, ale w planach jest więcej. Także interface ma zostać przetłumaczony. Projekt bardzo mi się spodobał i mam nadzieję, że będzie się rozwijał pomyślnie

Instytutowi dziękuję serdecznie w imieniu uczestników za organizację spotkania z p. Anne Weeks

Prowadząca Sylwia Fabisiak mówiła w bardzo ciekawy sposób o różnorodności języków migowych oraz przedstawiła przykłady kilku (zagrożonych wymarciem) odmian języka migowego, używanego w małych społecznościach. Co do małych społeczności, to poznaliśmy historię grupy dzieci, która choć w szkole zmuszana do nauki rozumienia z ruchu warg, w relacjach między sobą posługiwała się samodzielnie wymyślonym migowym. Mnie najbardziej zaciekawiły klasyfikatory na małe zwierzęta oraz długie i cienkie przedmioty i tak dalej, znane mi z japońskiego (tak, uczący się japońskiego nie znoszą klasyfikatorów).

W sumie w przystępnej formie otrzymaliśmy podstawową wiedzę o różnych systemach migowego, historii tego języka i kilka ciekawostek. Nieplanowanie sporą uwagę przyciągała dzidzia, która wyraźnie nie chciała usiedzieć na miejscu i miała ochotę na króliczą pepsi. Nie wiem natomiast, jak nazywała się pani tłumacz, ale obserwowanie jej mimiki stanowiło oryginalne przeżycie. Czasem miałam też wrażenie, że dodaje jakby coś więcej, niż było powiedziane, ale może to ważne migowym.

Następnie przenieśliśmy się na pokaz filmu “Deaf Life” w reżyserii młodziutkiej jeszcze Marty Abramczyk. Zaczęło się od małych kłopotów techniczno-oświetleniowych, sam jednak film jest wart obejrzenia. W 45 minutach znalazło się miejsce na problem tolerancji, a raczej jej braku, na marzenia i wątpliwości osób głuchych, na ich miłości i rozrywki, na przełamywanie barier i próbę odnalezienia się w zupełnie innym świecie - świecie ciszy. A to wszystko z fabułą rodem ze “Step up”.

Film łączy ciekawą historię z bardzo ważnymi kwestiami w świetny sposób. Dlatego liczymy, że doczeka się licznych pokazów, a zaczął od szkół na Targówku, zresztą w Urzędzie Dzielnicy Targówek miał swoją premierę. Tutaj znajdziecie zwiastun, a tutaj reportaż. Filmowi towarzyszyła też dyskusja z reżyserką.

Podsumowując - warto było iść, a Dni Polskiego Języka Migowego trwają jeszcze w piątek i sobotę, więc wciąż możecie się wybrać. A może ktoś się skusi na warsztaty migania? Informacje o zajęciach znajdziecie tutaj.

W dniach 13-15 maja na terenie Uniwersytetu Warszawskiego rusza nowa inicjatywa studentów różnych wydziałów; Dni Polskiego Języka Migowego. Są one efektem działań grupy młodych ludzi chcących przybliżyć słyszącym świat i kulturę osób głuchych. Pomysł na to wydarzenie powstał w wyniku współpracy studentów z różnych kierunków, którzy połączyli nabyte doświadczenia z potrzebą aktywizacji środowiska słyszących i niesłyszących. W programie przewidziano między innymi: naukę języka migowego, grę miejską na terenie Uniwersytetu Warszawskiego, projekcję filmów związanych z kulturą osób Głuchych.

Więcej informacji znajdziecie na tej stronie.

Możecie też zadeklarować się na Facebooku.

PS. Na blogu zawsze mi się obcina, więc oglądajcie tutaj: http://www.youtube.com/watch?v=Hs4PIRPtJkE

A najgorsze, że ludzkość nigdy już nie rozstrzygnie jednego z fundamentalnych sporów: czy na grzbietach należy pisać z góry na dół, czy z dołu do góry. Chwilowo górę bierze szkoła angielska (z góry), ale wystarczy spojrzeć na dowolną półkę, by zobaczyć, że szkoła kontynentalna jeszcze się broni.

Spojrzałam więc na moją półkę i ze zdumieniem stwierdziłam, że wszystkie książki są ze szkoły angielskiej. Stare, nowe, polskie, zagraniczne - po równo, z góry na dół i koniec. Pomyślałam sobie, że czas umierać, wszystko stało się jasne i już nigdy więcej nie będę musiała machać głową jak głupia na lewo i prawo, bo co grzbiet, to w inną stronę. A potem przyjdą e-czytniki i będzie tylko okładka przednia (A tylna? Będzie?).

Na szczęście po chwili spojrzałam półkę niżej i zaatakowała mnie radosna różnorodność grzbietowych kierunków. Uf, jednak świat się nie skończy, jednak wszystko będzie po staremu i dalej będzie można narzekać na machanie głową. A czytnik postawię sobie gdzieś między Le Guin i kolekcją książek o Stalinie, a co.

Wiwat różnorodność, nie tylko treści, ale też formy :]

Po pierwsze - było przyjemnie swojsko, co zauważyła także dyrekcja, życząc, by świętowanie w murach Instytutu stało się nową tradycją. A było tak miło, że “co prawda nie wyganiam”, ale jednak co niektórych trzeba było wygonić, bo chcieli siedzieć u Binkermajera jeszcze i jeszcze Dwa, że razem z nami świętowała dyrekcja, a zjawiło się też paru wykładowców. I o to chodzi, jakoś tak bardziej rodzinnie jest

Najwyraźniej też, ponieważ nie trzeba było płacić za wynajem lokalu, więcej pieniędzy przeznaczono na katering. Dzięki temu mieliśmy różne faszerowane jajeczka, sałatki, rybkę, a nawet ciepły żurek. Tylko jednego brakowało - chlebka! Jak można nie pogryzać tego wszystkiego chlebkiem? (niektórzy zwrócili też uwagę na brak procentów, ale przecież można iść na afterparty). Poza tym można się było załapać na instytutową koszulkę (mamy dość Mariolki!) oraz zakładki-magnesy, rozdawane hurtowo.

W rozmowach przeważały jednak tematy mało świąteczne - głównie o licencjacie. Żeby zdążyć się obronić w czerwcu/lipcu, co zrobić z legitymacją, którą podobno trzeba oddać (legitymacja jest ważna do 31 października 2010, więc o co chodzi?), kto na promotora, a kto na recenzenta. Ale przewinął się także płocki wątek (zoo mamy, a co!) oraz już świątecznie - rozkminki o litewskim pochodzeniu Jezusa, bo ma takie litewskie nazwisko Chrystus… (a Artur to naprawdę imię celtyckie, nie żydowskie <- specjalnie dla Artura).

Tekstem dnia pozostaje jednak “I tak się z Tobą ożenię!”. Mamy nadzieję, że nie ma to żadnego związku z urodą studentek CHAT-u ani ich ciążami.

Podsumowując - dziękujemy za przygotowanie tegorocznego Jajeczka wszystkim w to zaangażowanym - było naprawdę udane. I Wigilię też prosimy u Birkenmajera.

Na koniec zdjęcie - miało być z dr Zającem i dr Ochmańskim, ale Artur niestety nie jest mistrzem fotografii i wyszło tak rozmazane, że się nie nadaje :/ Zamiast tego będzie grupowe: